تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
هَلْ فِي ذلِکَ قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ «5»
آنگاه به جهت تعظيم قسم‌هاى مذکوره فرمايد:
هَلْ فِي ذلِکَ: آيا هست در آنچه سوگند ياد کرديم به آن از اشياء مذکوره، قَسَمٌ لِذِي حِجْرٍ: مقسم به پسنديده مر صاحبان عقل را؟ يا هست در سوگند خوردن من به اين امور مذکوره، سوگندى براى صاحب عقل؟ (استفهام براى تقرير و تحقيق است) يعنى اين قسم‌هاى مذکوره به جهت عظم آن، يا سوگندهاى حق تعالى به آن، کافى است مر صاحبان عقول را که تعقل کنند در آن و بدانند که آنچه مورد سوگند حق سبحانه واقع شده، متضمّن عجائب و دلائلند بر قدرت الهى و محتوى بر غرائب و بدايع سبحانى و بدين جهت شايسته شده‌اند که حق تعالى به آنها قسم ياد فرموده و مقسم عليه را بر آن مؤکد گردانيده.
نکته- تسميه عقل به حجر، به جهت آن است که حاجر و مانع است از آنچه شايسته و سزاوار نيست صدور آن.