تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ «4» وَ اللَّيْلِ إِذا يَسْرِ: و سوگند به شب، آنگاه که بگذرد و منقضى شود و در عقب آن روز ظاهر گردد. يا سوگند به شب که بيايد و رو آورد در عقب روز. بيان- تقييد شب به جهت آن است که در تعاقب آن اقوى دلالت است بر کمال قدرت و وفور نعمت. چه سير آن بر مقادير مرتبه و آمدن روشنائى روز نزد منقضى شدن آن ادلّ دليل است بر آنکه فاعل آن مختصّ است به عزّت و جلال و متعالى است از اشباه و مثال. نزد بعضى مراد شب مزدلفه است، و وجه اختصاص آن اجتماع مردمان است در آن به جهت طاعت رحمن و آمدن حاجّ در آن از عرفه به مزدلفه و گزاردن نماز صبح در آن و از آنجا به منى رفتن. نزد بعضى شب قدر است و اولى آنکه جميع شب‌ها باشد. «1» مدرک سابق. جلد 14 - صفحه 190