تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأَمَّا الْإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأَکْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَکْرَمَنِ «15»
فَأَمَّا الْإِنْسانُ: (اين آيه متصل است به إِنَّ رَبَّکَ لَبِالْمِرْصادِ) بدين تقرير: به درستى که خدا نمى‌خواهد از انسان، مگر طاعت و سعى براى نفع آخرت، در حالتى که مترصّد است براى عاصى به عقوبت، پس امّا آدمى نمى‌خواهد اين را و اهتمام ندارد مگر نيکو حالى را در دنيا و مستلذات آنرا، فلهذا، اذا ما ابتليه ربّه: چون بيازمايد او را پروردگارش به شکر بر نعمت او، يعنى اراده نمايد که به سپاس دارى او بر توانگرى و نيکو حالى ظاهر گردد، فَأَکْرَمَهُ: پس گرامى کند او را به جاه و اقتدار، وَ نَعَّمَهُ: و نعمت دهد او را و معيشت را بر او فراخ گرداند و به آسانى کار او را بسازد. فَيَقُولُ: پس گويد از روى فرح و شادمانى، رَبِّي أَکْرَمَنِ: پروردگار من گرامى کرد مرا و با من اين مکرمت‌ها فرموده. يعنى گمان برد که سبب بزرگوارى او توسّع نعمت است از پروردگار او.