اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَأَمَّا الإِنسان‌ُ إِذا مَا ابتَلاه‌ُ رَبُّه‌ُ فَأَکرَمَه‌ُ وَ نَعَّمَه‌ُ فَيَقُول‌ُ رَبِّي أَکرَمَن‌ِ «15» وَ أَمّا إِذا مَا ابتَلاه‌ُ فَقَدَرَ عَلَيه‌ِ رِزقَه‌ُ فَيَقُول‌ُ رَبِّي أَهانَن‌ِ «16»
پس اما انسان زماني که پروردگار او امتحان ميکند او را باکرام او بمال و منال دنيا و بنعمتهاي او پس تصور ميکند و خيال ميکند براي خوبي او است و نزد خدا محترم است و اما اگر امتحان کند او را پس تنگ بگيرد بر او روزي او را نااميد ميشود و ميگويد پروردگار من بمن اهانت و بي‌اعتنايي کرده و غافل از اينکه است که نه دولت و مکنت و رياست و ساير نعم الهي دليل بر خوبي او است بلکه بسا بر ضرر او باشد چنانچه ميفرمايد: وَ لا يَحسَبَن‌َّ الَّذِين‌َ کَفَرُوا أَنَّما نُملِي لَهُم خَيرٌ لِأَنفُسِهِم إِنَّما نُملِي لَهُم لِيَزدادُوا إِثماً وَ لَهُم عَذاب‌ٌ مُهِين‌ٌ آل عمران آيه 178، و نه فقر و بلا دليل بر اهانت او است بلکه اينها امتحانات الهي است که در نعمت بايد شکرگزار باشد و در بلا صبر و شکيبايي داشته باشد خدا ميداند هر که را چه نحو حکمت اقتضا ميکند و مصلحت دارد و صلاح ميداند که او را امتحان کند ملاک خوبي ايمان و اطاعت و تقوي است و ملاک بدي شرک و کفر و ضلالت و معصيت است خواهي غني باشد يا فقير، عزيز باشد يا ذليل، صحيح باشد يا سقيم لذا ميفرمايد: