تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) کَلاَّ بَلْ لا تُکْرِمُونَ الْيَتِيمَ «17» کَلَّا: نه چنان است که آدمى تصور از کرامت به غنا و اهانت به فقر [دارد]، بَلْ لا تُکْرِمُونَ الْيَتِيمَ‌: بلکه فعل شما بدتر است از قول شما و ادلّ است بر تهالک شما، و آن اين است که گرامى نمى‌داريد طفل بى‌پدر را و از مالى که خدا به شما کرامت فرموده، او را نمى‌نوازيد به لقمه‌اى و خرقه‌اى و تفقدى، و دلجوئى او نمى‌کنيد به صله و عطيّه، تا از ذلّت سؤال خلاصى يابد. تخصيص يتيم به جهت آن است که او را کافلى نيست که به امر او قيام نمايد و حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود: من کفل يتيما و کفل نفقته کنت انا و هو فى الجنّة کهاتين، و قرن بين اصبعيه المسبّحة و الوسطى. هر که کفالت نمايد يتيمى و کفالت کند نفقه او را، من و او در بهشت مثل اين دو هستيم، و اشاره نمود به انگشت سبابه و وسطى. «2» گرچه آيه در مذمّت کفّار نازل شد که يتيم را از مالى که به ارث به او مى‌رسيد، محروم مى‌ساختند، لکن عام است نسبت به عموم مکلّفين در احتراز از مال يتيم، به مرتبه‌اى که حضرت به ابا ذر فرمايد: يا ابا ذرّ انّى احبّ لک ما احبّ لنفسى، انّى اراک ضعيفا فلا تأمّرنّ على اثنين و لا تولّينّ مال يتيم: اى ابا ذر به درستى که من دوست دارم براى تو آنچه دوست دارم براى‌ «1» سوره حجرات، آيه 13. «2» بحار الانوار، ج 75، ص 3 روايت 4 بنقل از قرب الاسناد ص 45. جلد 14 - صفحه 201 خودم. من تو را ناتوان مى‌بينم، پس امارت نکن بر دو نفر و ولايت منما بر مال يتيم. «1»