تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ وَ ارْکَعُوا مَعَ الرَّاکِعِينَ (43)
بعد از آن امر به ارکان ايمان فرمايد که:
وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ: و به پاى داريد نماز را با شرايط و ارکان و حفظ حدود آن، چنانچه پيغمبر امر فرموده. وَ آتُوا الزَّکاةَ: و بدهيد زکات را که به مال شما تعليق يابد، چنانچه آن حضرت بيان فرموده است. وَ ارْکَعُوا مَعَ الرَّاکِعِينَ: و نماز گذاريد با جماعت نمازگزاران که نماز جماعت باشد.
کلبى- که از اعاظم اهل سنت است- از ابن عباس نقل نموده که از جمله آيات باهرات که در شأن حضرت پيغمبر و اهل بيت عليهم السّلام نازل شده، اين آيه شريفه است که در سوره بقره واقع شده: وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ وَ ارْکَعُوا مَعَ الرَّاکِعِينَ. و ايشان اول راکعانند و کسى بر ايشان در سجود سبقت نکرده، بلکه اهل اسلام در رکوع و سجود به ايشان اقتدا نموده‌اند. و اين بديهى است که متبوع اجلّ و ارفع و اعلى و افضل درجه خواهد بود از تابع.
در منهج يحيى بن عفيف از پدرش و او از جدش نقل نموده که در اوايل اسلام به مکه آمدم. مى‌خواستم از عطريات و لباس تجمّل براى عيال و اطفالم تهيه کنم. پس در مسجد الحرام در مجلس عباس بن عبد المطلب نشسته بودم، در خانه کعبه نظر مى‌کردم، وقت زوال بود. ناگاه جوانى ديدم به آسمان نگاه کرد. پس برخاست روى به خانه کعبه آورد، آنگاه ديدم
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 133
پسرى مراهق آمد و در جانب راست آن جوان ايستاد. پس زنى آمد و در پشت آندو ايستاد. آن جوان به رکوع رفت و آن پسر مراهق و آن زن به رکوع متابعت کردند. پس از رکوع به سجود رفتند. من از عباس پرسيدم عجب امرى است که مشاهده مى‌کنم. عباس گفت: آن جوان برادر زاده من محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم پسر عبد اللّه بن عبد المطلب است، و آن پسر مراهق على بن ابى طالب عليه السّلام برادر زاده من، و آن زن خديجه دختر خويلد زوجه حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم باشد؛ و ادعا کند که من پيغمبر خدايم و خدا يکى است و پروردگار آسمان و زمين است. و آنچه مشاهده کردى دين و آئين او است، و گويد من از جانب خدا مأمور به اين عبادت هستم و از ميان آدميان خداپرست منحصر به اين سه نفر مى‌باشد که مى‌بينى.
تبصره: آيه شريفه دلالت دارد بر فضيلت نماز به جماعت؛ چنانچه در حديث نبوى وارد شده که نماز جماعت فضيلت دارد نماز منفرد را به بيست و هفت درجه.
در کتاب وسائل، در حديث مناهى حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم فرمايد: من مشى الى مسجد يطلب فيه الجماعة کان له بکلّ خطوة سبعون الف حسنة و يرفع له من الدّرجات مثل ذلک فان مات و هو على ذلک و کّل اللّه به سبعين الف ملک يعوّدونه فى قبره و يبشّرونه و يونسونه فى وحدته و يستغفرونه حتّى يبعث «1». يعنى: هر که راه رود به مسجد در حالتى که طلب کند در او جماعت را، باشد براى او به هر قدمى هفتاد هزار حسنه و بلند شود براى او از درجه مثل آن. پس اگر بميرد و بر اين حال باشد، موکّل فرمايد خداوند به او هفتاد هزار ملک که در قبر ديدار کنند او را، و بشارت دهند او را، و انيس او باشند در تنهائى او، و استغفار کنند براى او تا مبعوث شود براى قيامت.
«1» وسايل الشيعه، جلد سوّم، صفحه 372، حديث هفتم.
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 134
علامه مجلسى از کتاب زيد نرسى از حضرت صادق نقل نموده که:
قومى نشستند از حاضر شدن جماعت، پس قصد نمود رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اينکه آتش افروزد در خانه‌هاى ايشان، تا آنکه بيرون آمدند و حاضر شدند جماعت را با مسلمان «1».