1- تبليغ دين و دعوت مردم به سوى خدا، مشکلات و سختى‌هاى فراوانى در پيش دارد که خداوند وعده داده است، مبلّغ دين را يارى دهد و تحمّل سختى‌ها را بر او آسان سازد. «نُيَسِّرُکَ لِلْيُسْرى»
2- به هر کس مأموريّتى مى‌دهيد، گره کارش را باز کنيد. «نُيَسِّرُکَ لِلْيُسْرى فَذَکِّرْ»
3- تسبيح ما مقدّمه کار گشايى خداوند است. سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ ... نُيَسِّرُکَ لِلْيُسْرى
4- نزول وحى براى تذکّر به مردم است. سَنُقْرِئُکَ ... فَذَکِّرْ
5- شرط تذکّر، پند پذيرى است و پيامبر نسبت به افراد پندناپذير مسئوليّتى ندارد. «فَذَکِّرْ إِنْ نَفَعَتِ الذِّکْرى»
6- تنها افراد خداترس تذکّر را مى‌پذيرند. «سَيَذَّکَّرُ مَنْ يَخْشى»
7- پنددادن افراد خداترس آسان‌تر است. نُيَسِّرُکَ لِلْيُسْرى ... سَيَذَّکَّرُ مَنْ يَخْشى
8- به مُبلّغ بايد دلدارى داد که کارش بيهوده نيست. فَذَکِّرْ ... سَيَذَّکَّرُ ...
9- مُبلّغ نبايد توقّع تأثير فورى داشته باشد. «سَيَذَّکَّرُ»
10- مشکل کفّار دورى خود آنان از قرآن و پيامبر است، نه آنکه در اين دو عنصر پاک، ضعف يا نقصى باشد. «يَتَجَنَّبُهَا»
11- قرآن ميزان است. پندپذير آن مدال «يَخْشى» مى‌گيرد، «سَيَذَّکَّرُ مَنْ يَخْشى» و پندناپذير آن لقب «اشقى» دريافت مى‌کند. «وَ يَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى»
12- دورى از پند و پيام قرآن، مايه شقاوت است. «يَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى»
13- سيره دائمى تيره‌بختان دورى از پند است. «يَتَجَنَّبُهَا» در قالب مضارع براى معناى استمرار و دوام است.
14- بدبخت‌ترين مردم کسى است که خشيت الهى ندارد. «اشقى» در برابر «يَخْشى» قرار گرفته است.
15- توقّع اصلاح همه مردم را نداشته باشيد. «سَيَذَّکَّرُ مَنْ يَخْشى وَ يَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى»
16- عامل پذيرش و عدم پذيرش در درون خود انسان است. يَخْشى ... اشقى
جلد 10 - صفحه 455
17- کيفر به مقدار خباثت است. «اشقى- النَّارَ الْکُبْرى»
18- دوزخ براى گروهى ابدى و هميشگى است. «لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى»
19- خلود در دوزخ، طبيعت دوزخيان را تغيير نمى‌دهد که ديگر از آتش رنج نبرند، بلکه دائما در شکنجه هستند. «لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى»