1- آفرينش هستى و هدايت تکوينى آن، مقدّمه هدايت تشريعى و معنوى انسانهاست. «سَنُقْرِئُکَ» (خدايى که گياه را از درون خاک بيرون مى‌کشد، چگونه استعدادهاى معنوى انسان را بروز ندهد؟ «سَنُقْرِئُکَ»)
2- پيامبر که هر چه دارد از وحى است، نگران فراموش کردن آن در آينده بود که خداوند به او وعده عدم فراموشى داد. «سَنُقْرِئُکَ فَلا تَنْسى»
3- رسول خدا صلى الله عليه و آله از هرگونه نسيان، مصون است. «فَلا تَنْسى»
4- پيامبر، حافظ کل قرآن بود. «فَلا تَنْسى» (يکى از معجزات پيامبر اکرم اين بود که با يکبار شنيدن براى هميشه حتّى آيات طولانى را به ياد داشت).
5- دست خدا بسته نيست و مى‌تواند آنچه مى‌دهد پس بگيرد. «سَنُقْرِئُکَ فَلا تَنْسى إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ»
6- گرچه خداوند هرگز خلف وعده نمى‌کند «وَ لَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ» «2» ولى معناى
«1». هود، 108.
«2». حج، 47.
جلد 10 - صفحه 453
وعده‌هاى الهى مجبور بودن خداوند نيست. «فَلا تَنْسى إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ»
7- اراده الهى حکيمانه و عالمانه است. إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ إِنَّهُ يَعْلَمُ ...
8- اقتضاى بعضى از امور آن است که پنهان باشد. «ما يَخْفى» (کلمه «يَخْفى» در قالب فعل مضارع بيانگر آن است که مخفى بودن بعضى امور، مقتضاى طبيعت آنهاست.)