تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
وَ الْفَجْرِ «1»
وَ الْفَجْرِ: قسم به فجر. در اين سوگند وجوهى است:
1- صبح اوّل که مانند عمود از افق ظاهر مى‌شود، و اين وقت دعاى دوستان است.
2- سفيدى صبح دوم که هنگام نماز و اجتماع بندگان است.
3- صباح روز عرفه که وظايف دعا و نياز حاجيان در آن است.
4- صبح روز عيد قربان.
5- اول روز قيامت.
6- انفجار قبور و بعث خلقان.
7- صبح جمعه.
8- در تبيان فرمايد: فجر اشاره است به انفجار آب از انگشتان مبارک حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و آن در وقتى بود که حضرت در جنگ بود و لشکر اسلام دوازده هزار بودند، از غايت تشنگى استغاثه کرده و گفتند: يا رسول اللّه تن و جان ما فداى خدا و رسول باد، لکن اگر ما هلاک شويم، کافران خوشحال شوند. حضرت قدحى طلبيد و انگشت مبارک در آن نهاد. خداوند عالم چهار چشمه آب از انگشتان ماه شکاف او روان ساخت، مانند جوشيدن آب از چشمه، و همه لشکر سيراب شدند «1».
9- انفجار آب از چشمه‌ها.
10- انفجار ناقه صالح از کوه.
11- انفجار آب از حجر موسى عليه السّلام.
«1» تفسير منهج الصادقين (چ سوم) ج 10 ص 230 بنقل از تبيان.
جلد 14 - صفحه 187