«فتنة» در اصل به معناى قرار دادن طلا در آتش، براى به دست آوردن ميزان خلوص آن است و در اصطلاح، به معناى عذاب و شکنجه و يا آزمايش‌هاى سخت نيز به کار مى‌رود.
امّا در آيه مورد بحث به معناى عذاب و آزار است. «1» چنانکه در آيه‌اى ديگر مى‌فرمايد:
«يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ ذُوقُوا فِتْنَتَکُمْ هذَا الَّذِي کُنْتُمْ بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ» «2»
در حوادث تلخ و سخت تاريخ، همواره زنان و مردان مؤمن در کنار يکديگر بوده‌اند و نقش زنان در حرکت‌هاى اصلاحى و انقلابى فراموش نشدنى است. لذا ستمگران جنايتکار نيز، آنان را همچون مردان مورد آزار و شکنجه قرار مى‌دادند. «فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ»