«بَطْشَ» به معناى گرفتن همراه با قهر و غلبه است.
«عرش» به معناى تخت فرمانروايى و کنايه از تدبير الهى است. عرش را به معناى
جلد 10 - صفحه 438
جايگاهى که همه هستى را در برگرفته است نيز گفتهاند. بنابراين «ذُو الْعَرْشِ» يعنى صاحب همه هستى و مرکز اداره هستى.