پیام‌های تفسیر نور

1- منشأ بدبختى انسان، غفلت از معاد يا انکار آن است. «ظَنَّ أَنْ لَنْ يَحُورَ» 2- منکران معاد بر اساس گمان انکار مى‌کنند نه علم. «ظَنَّ أَنْ لَنْ يَحُورَ» 3- ريشه خوشى‌هاى مستانه، غفلت از آخرت است. کانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُوراً ... ظَنَّ أَنْ لَنْ يَحُورَ 4- عقل و احتياط حکم مى‌کند که اگر يقين به قيامت نداريد، لااقل به وقوع آن گمان داشته باشيد، «يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ» «2» نه آنکه به عدم وقوع قيامت گمان بريد که منشأ هلاکت است. «ظَنَّ أَنْ لَنْ يَحُورَ» 5- نتيجه قرائت قرآن بايد عبوديّت و تسليم باشد. إِذا قُرِئَ‌ ... الْقُرْآنُ لا يَسْجُدُونَ‌