تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسائِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فاؤُ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (226) شأن نزول: در جاهليت مرسوم بود هرگاه مردى را به زن خود ميل نبود و به سبب غيرت که اگر او را رها کند ديگرى او را بگيرد، سوگند ياد نمودى که با او نزديکى نکند و او را در آن مدت پابسته و سرشکسته گذاشتى، و آن بيچاره تا مدت متمادى بيوه بودى و از ازدواج تمتعى نيافتى؛ آيه شريفه نازل گرديد: لِلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِنْ نِسائِهِمْ‌: مر آنان را که سوگند خورند بر ترک مجامعت با زنان منکوحه دائمه خود. اصل ايلاء در شرع، قسم است به خدا بر ترک مجامعت زوجه منکوحه به عقد دائمى به جهت اذيت و ضرر رسانيدن به او مطلقا يا مؤبدا يا مقيد به مدت زياده بر چهار ماه، يا اضافه کند به امرى که واقع نشود مگر بعد از مدت چهار ماه قطعا يا ظنا، در اين صورت، تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ: انتظار بردن و صبر نمودن چهار ماه مى‌باشد در اين مدت از مولى مطالبه رجوع يا طلاق نکنند. فَإِنْ فاؤُ: پس اگر باز گردند، يعنى قسم خورندگان از سوگند رجوع کنند و مباشرت نمايند با زنان خود و کفاره قسم خود را بدهند، فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌: پس بدرستى که ذات خداوندى بسيار آمرزنده است گناه مخالفت قسم را به فضل و احسان خود، مهربان است که مباح فرمود مخالفت سوگند را و کفاره بر آن مقرر فرمود. (احکام ايلاء در کتب علماى اعلام مفصلا بيان گرديده.) تفسير اثنا عشرى، ج‌1، ص: 405