تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
إِذَا الشَّمْسُ کُوِّرَتْ «1»
إِذَا الشَّمْسُ کُوِّرَتْ: زمانى که آفتاب در هم پيچيده شود و نور آن از بساط آفاق زايل گردانند، تا آنکه همه عالم تاريک شود. و اين عبارت است از ازاله جرم آن و اعدام آن، زيرا مادامى که جرم آفتاب باقى است، ضوء آن منبسط است.