تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ «5»
وَ إِذَا الْوُحُوشُ حُشِرَتْ: و آنگاه که همه جانوران وحشى جمع کرده شوند.
در يک جا و همه به يکديگر مختلط شده، آنها هم که با هم دشمنند مجتمع گردند و اضرار ندارند. نزد بعضى همه حيوانات براى قصاص محشور شوند.
عدالت خدا به مرتبه‌اى است که در آن روز حق بى‌شاخ را از شاخ‌دار مى‌گيرند.
بعد همه خاک شوند.
أبو ذر روايت نموده که روزى خدمت حضرت بودم دو بز بر يکديگر شاخ زدند. حضرت فرمود: مى‌دانيد به چه سبب اينها به هم شاخ زدند، گفتند:
ندانيم. فرمود خدا مى‌داند و در ميان آنها روز قيامت حکم خواهد فرمود. «1»