«ضنين» از «ضن» به معناى بخل ورزيدن است. اين کلمه يک بار بيشتر در قرآن به کار نرفته است.
مخالفان پيامبر، به او نسبتِ مجنون مىدادند و مراد آنان، ارتباط پيامبر با جنّيان بود و در واقع، قرآن را از القائات جنّ بر پيامبر مىدانستند. لذا اين آيات، در مقام رفع اين تهمت مىفرمايد: پيامبر، فرشته وحى را به روشنى ديده و قرآن را از او دريافت کرده است، نه آنکه شيطان بر قلب پيامبر چيزى را القا کرده باشد و او گمان نموده که وحى الهى است.