اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
کَلاّ إِنَّها تَذکِرَةٌ «11» فَمَن شاءَ ذَکَرَه‌ُ «12»
هرگز چنين نکن محققا اينکه آيات قرآني تذکره و موعظه و پند و اندرز است پس کسي که بخواهد متذکر ميشود و پند ميگيرد و متعظ ميشود.
کَلّا يعني نبايد چنين کنيد مؤمن را بايد محترم داشت: إِنَّمَا المُؤمِنُون‌َ إِخوَةٌ حجرات آيه 10،
المؤمن اخ المؤمن
حقوق مؤمن بر مؤمن بسيار است که ميفرمايد:
للمؤمن علي اخيه المؤمن ثلاثون حقا لا برائة له الا بالاداء او العفو
مؤمن نزد خدا و رسول و ائمه هدي بسيار محترم است، اخوت ديني اهميتش از اخوت نسبي زيادتر است.
إِنَّها تَذکِرَةٌ ضمير انها آيات شريفه است که از اول سوره بيان فرموده، و نزول اينکه آيات براي تذکر بندگان است که با مؤمن بايد چه نحوه رفتار کرد خواه غني باشد يا فقير، بصير باشد يا اعمي، صحيح يا مريض، خويش يا غريبه، شهري يا دهاتي، عرب يا عجم هر که هست و هر چه هست.
فَمَن شاءَ ذَکَرَه‌ُ قلوبي که قابليت هدايت داشته باشند و موانعي جلوگير آنها نباشد متذکر ميشوند و پند ميگيرند، اما قلوب قاسيه که بکلي از قابليت افتاده مثل هسته گنديده و دانه فاسد شده که ديگر قابل اينکه سبز شود و دانه و ميوه دهد يا موانع جلوگير است مثل حب جاه و هواهاي نفساني و شياطين انسي و جني و کبر و نخوت و بغض و عداوت و سياهي قلب و مفاسد ديگر ابدا متذکر نميشود و اثر بر آيات شريفه قرآن بار نميکند با اينکه قرآن مجيد: