نکته‌های تفسیر نور

«مُسْتَبْشِرَةٌ» با خبر شدن از مطلب شادى که از آن بشره و پوست صورت شکفته شود. «غَبَرَةٌ» و غُبار به معناى گرد خاک فرونشسته برچيزى است. «قَتَرَةٌ»، دود سياهى است که برمى‌خيزد و «رهق» به معناى فراگرفتن و پوشاندن است. اين آيات، مردم را در قيامت به دو دسته تقسيم مى‌کند: اهل سعادت و اهل شقاوت، که هر جلد 10 - صفحه 391 دو گروه با سيما و چهره‌شان شناخته مى‌شوند. چون صورت انسان، آئينه سيرت اوست و شادى و غم درونى او در چهره‌اش ظاهر مى‌گردد. اين سوره با چهره درهم کشيدن در دنيا آغاز و با چهره دود آلوده شدن در قيامت پايان مى‌يابد. عَبَسَ‌ .... تَرْهَقُها قَتَرَةٌ «کفرة» جمع کافر و «فجرة» جمع فاجر است. اولى اشاره به فساد عقيده دارد و دومى اشاره به فساد عمل.