اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
يَوم‌َ تَرجُف‌ُ الرّاجِفَةُ «6» تَتبَعُهَا الرّادِفَةُ «7»
روزي که بلرزه ميآيد لرزنده‌اي و در تبع او لرزه ديگري که رديف او باشد اينکه دو جمله را بعضي جواب قسم‌هاي سابقه گفتند که يک همچو روزي پيش ميآيد بعضي گفتند: جواب قسم محذوف شده بوضوحش واگذار شده و اينکه جمله مستقله بمنزله مبتدا و خبرش: قُلُوب‌ٌ يَومَئِذٍ واجِفَةٌ است که روزي که چنين روز ميشود قلوب چنين ميشود.
و در معناي اينکه دو جمله هم اختلاف است نوع مفسرين حمل بر صيحه اولي و ثانيه کردند که مفاد: وَ نُفِخ‌َ فِي الصُّورِ فَصَعِق‌َ مَن فِي السَّماوات‌ِ وَ مَن فِي الأَرض‌ِ إِلّا مَن شاءَ اللّه‌ُ ثُم‌َّ نُفِخ‌َ فِيه‌ِ أُخري فَإِذا هُم قِيام‌ٌ يَنظُرُون‌َ زمر آيه 68 که فناء دنيا و ظهور قيامت باشد، بعضي گفتند: مراد از راجفة اوضاع عالم تغيير ميکند و دگرگون ميشود از آسمانها و کوه‌ها و درياها و زمين و کرات جويه شمس و قمر و کواکب و غيرها، و مراد
جلد 17 - صفحه 373
از رادفه يعني پس از پيش آمدهاي ديگري يکي بعد از ديگري پيش ميآيد و در اخبار از حضرت صادق و حضرت رضا عليهما السلام تفسير بدوره رجعت کرده‌اند که از ضروريات مذهب شيعه است راجفه رجعت حضرت ابي عبد اللّه الحسين (ع) است با هفتاد و پنج هزار در رکابش و انتقام ميکشد از مخالفين و اتباع اولين، و رادفه امير المؤمنين (ع) است که با شياطين مي‌جنگد و شيطان را ميکشد که بوقت معلوم که در قرآن ميفرمايد:
فَإِنَّک‌َ مِن‌َ المُنظَرِين‌َ إِلي يَوم‌ِ الوَقت‌ِ المَعلُوم‌ِ حجر آيه 37. بلکه ميتوان گفت: تَتبَعُهَا الرّادِفَةُ رجعتهاي ائمه عليهم السلام يکي بعد از ديگري تا فناء الدنيا بلکه ميتوان گفت که اينها بالاخص حضرت بقية اللّه پس از رجعت زنده ميروند صحراي محشر و قرآن را ميبرند بسر نهر کوثر نزد پيغمبر بواسطه حديث ثقلين که فرمود:
(لن يفترقا حتي يردا علي‌ّ الحوض)
و ممکن است استثناء آيه شريفه هم اشاره باين باشد که فرمود در آيه مذکوره: إِلّا ما شاءَ اللّه‌ُ که اينها هم جزو کساني هستند که بفناء دنيا فاني نميشوند.