1- نقص عضو نشانه نقص شخصيّت نيست. (احترام نابينايان و معلولين و افراد ناقص الخلقه لازم است.) «عَبَسَ وَ تَوَلَّى أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى»
2- ارزش اخلاق به خاطر کمال ذاتى آن است، نه خوشايند ديگران. (نابينا که عبوس کننده را نمى‌بيند تا شاد يا ناراحت شود.) «عَبَسَ وَ تَوَلَّى أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى»
3- اسلام با روحيه استکبار و تحقير ديگران مخالف است. «ما يُدْرِيکَ لَعَلَّهُ يَزَّکَّى»
4- به ظاهر افراد نمى‌توان قضاوت کرد. (گاهى نابينا، از افرا بينا طالب‌تر است) الْأَعْمى ... لَعَلَّهُ يَزَّکَّى
5- ميزان پذيرش افراد جامعه متفاوت است. در برابر ارشاد و دعوت پيامبر، گروهى تزکيه مى‌شوند و گروهى در حدّ تذکّر سود مى‌برند. «يَزَّکَّى أَوْ يَذَّکَّرُ»
6- تذکّر دادن، بى نتيجه نيست و اثر خود را مى‌گذارد. «يَذَّکَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّکْرى»
7- اصل، ايمان انسان‌هاست نه ثروت و سرمايه آنها. أَمَّا مَنِ اسْتَغْنى أَمَّا مَنْ ... يَخْشى
8- پيامبر مسئول ارشاد مردم است نه اجبار آنان. «وَ ما عَلَيْکَ أَلَّا يَزَّکَّى»
9- احساس بى‌نيازى محکوم است. جمله «أَمَّا مَنِ اسْتَغْنى» در مقام انتقاد است.
10- احساس بى‌نيازى و خود را کامل و بى نياز دانستن، سبب محروم شدن از تزکيه است. مَنِ اسْتَغْنى ... أَلَّا يَزَّکَّى
11- طبقه محروم با سرعت به سراغ اسلام مى‌آيند. «جاءَکَ يَسْعى»
12- خشيت درونى با تلاش و حرکت بيرونى بايد توأم باشد. «يَسْعى وَ هُوَ يَخْشى»
13- راه خودسازى، درک محضر پيامبر و يا استاد ربّانى است. «جاءَکَ يَسْعى»
14- در شيوه تبليغ برخورد دوگانه با فقير و غنى جايز نيست. «فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّى- فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّى»
تفسير نور(10جلدى)، ج10، ص: 385