تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْکُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا جُناحَ عَلَيْکُمْ فِيما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ (234) «1» فروع کافى، کتاب النکاح، باب الرضاع، حديث 2 و 3 (صفحه 437 جلد پنجم). صفحه 446 حديث 16. تفسير اثنا عشرى، ج‌1، ص: 420 بعد از آن بيان عده وفات را فرمايد: وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْکُمْ‌: و آن کسانى که بميرند از شما مؤمنين، وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً: و بگذارند زنان را، بايد زنان آنها عده وفات نگهدارند، يعنى: يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَ‌: انتظار برند بعد از فوت شوهران خود، أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً: چهار ماه و ده روز. ممکن است مقتضى اين مدت مقدار اين باشد که جنين اگر پسر باشد غالبا سه ماهه متحرک گردد، و اگر دختر باشد چهارماهه. پس به اعتبار اقصى الاجلين با ده روز ديگر جهت استظهار باشد، زيرا ممکن است حرکت او در ابتدا ضعيف و محسوس نگردد. فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَ‌: پس چون برسند به انتهاى عده خود که چهار ماه و ده روز است، فَلا جُناحَ عَلَيْکُمْ‌: پس بأسى نيست بر شما اى ورثه و اولياى ازواج، فِيما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ‌: در آنچه مى‌کنند آن زنان به نفسهاى خود که شوهر کردن باشد به طريق شرعى از ايجاب و قبول و رعايت ارکان و شرايط عقد. مفهوم آيه شريفه دلالت دارد بر آنکه خلاف معروف و مشروع کنند، جلوگيرى شود. وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ: و خداى تعالى به آنچه مى‌کنيد اى مرد و زن داناست به جزئيات آن، و شما را به آن مجازات فرمايد (احکام عده وفات به مسائل عمليه مراجعه شود.)