پیام‌های تفسیر نور

1- احسان و نيکوکارى جلوه‌اى از شکر هدايت الهى است. إِمَّا شاکِراً ... إِنَّ الْأَبْرارَ ... 2- نوشيدنى‌هاى بهشتى مخلوط باموادّ خوشبو ومعطّر است. «کانَ مِزاجُها کافُوراً» 3- کاميابى‌هاى بهشتى به کسانى تعلّق مى‌گيرد که خود را به مرحله عبوديّت رسانده باشند. «يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ» 4- محروميّت‌هاى موقّت بندگان خدا در دنيا، در قيامت جبران مى‌شود. «يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ» 5- اهل بيت، به خاطر رسيدگى به محرومان، به لقب ابرار و به خاطر اطاعت از خداوند، به لقب عباد اللّه ملقّب شدند. إِنَّ الْأَبْرارَ ... عِبادُ اللَّهِ‌ 6- بندگان خدا، اهل نيکى به ديگران هستند و نيکوکاران، بنده خدا هستند. الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ‌ ... يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ‌ 7- اراده بهشتيان کارساز است و آنان به هر چه اراده کنند مى‌رسند و هرچه را اراده کنند انجام مى‌شود. «يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً» تفسير نور(10جلدى)، ج‌10، ص: 327