نکته‌های تفسیر نور

«مستطير» از «سيطائره» يعنى سلطه است و ريشه آن «طير»، به معناى گستردگى است. «قمطرير» به معناى شرّى است که سخت باشد. بر اساس برخى روايات، اطعام مسکين و يتيم و اسير در يک شب واقع شد و براساس برخى، در سه شب متوالى اتفاق افتاد و هر شب، يکى از آنها مراجعه کرد. مراد از «يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ» آن است که اهل بيت با آنکه آن غذا را دوست داشتند، به ديگران دادند. چنانکه قرآن در جاى ديگر مى‌فرمايد: «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ» به نيکى نمى‌رسيد مگر آنکه از آنچه دوست داريد، انفاق کنيد. «1» صاحب تفسير الميزان مى‌فرمايد: محبّت اهل بيت به خداوند در آيه بعد مطرح شده که مى‌گويند: «إِنَّما نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ» و منظور از «عَلى‌ حُبِّهِ»، علاقه به غذا است که در اين صورت، علاوه بر اخلاص، ايثار آنان نيز ثابت مى‌شود. اگر به فکر نام و شهرت نباشيد، خداوند نامتان را جاودانه مى‌کند. کارى که اهل بيت کردند، ارزش مادى فراوانى نداشت ولى چون خالصانه بود، خداوند آن را ماندگار ساخت. «1». تفسير برهان؛ محاسن برقى، ج 2، ص 397. جلد 10 - صفحه 328 در اين آيه، کلمات مسکين و يتيم و اسير به صورت نکره آمده تا بگويد: در اطعام، نبايد گزينش کرد، بلکه به هرکس که بود انفاق کنيد. پروين اعتصامى درباره اخلاص در انفاق مى‌گويد: بزرگى داد يک درهم گدا را که هنگام دعا ياد آر ما را يکى خنديد و گفت اين درهم خُرد نمى‌ارزيد اين بيع و شرى‌ را مکن هرگز به طاعت خودنمايى‌ حجاب دل مکن روى و ريا را تو نيکى کن به مسکين و تهيدست‌ که نيکى خود سبب گردد دعا را به وقت بخشش و انفاق پروين‌ نبايد داشت در دل جز خدا را خوف از خداوند، به معناى خوف از مقام اوست. چنانکه در جاى ديگر مى‌فرمايد: «وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ» «1»