اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ يُطعِمُون‌َ الطَّعام‌َ عَلي حُبِّه‌ِ مِسکِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً «8»
جلد 17 - صفحه 319
و اطعام ميکنند طعام را بر محبت او فقير که مسکين است و يتيم و اسير را.
وَ يُطعِمُون‌َ الطَّعام‌َ همان پنج گرده نان جو که صديقه طاهره دستاس کرده و طبخ کرده و براي وقت افطار صوم حاضر کرده.
عَلي حُبِّه‌ِ مرجع ضمير حبه بعضي گفتند: طعام است يعني شدت احتياج بطعام داشتند معلوم است يک قرصه نان جو براي آدم روزه دار که افطار او است و هم سحري او چه اندازه احتياج دارد و مع ذلک از خود باز گيرد و به مسکين دهد که اسمش ايثار است که مفاد آيه شريفه است که ميفرمايد: وَ يُؤثِرُون‌َ عَلي أَنفُسِهِم وَ لَو کان‌َ بِهِم خَصاصَةٌ حشر آيه 9. و بعضي گفتند: مرجع اللّه است که در آيه بعد ميفرمايد: إِنَّما نُطعِمُکُم لِوَجه‌ِ اللّه‌ِ از شدت حب الهي اطعام کردند.
مِسکِيناً که گفتند: اشد فقرا است و لکن مسکين و فقير را گفتند: (اذا افترقا اجتمعا و اذا اجتمعا افترقا) يعني اگر با هم ذکر شد مسکين و فقير معني تفاوت پيدا ميکند مثل: إِنَّمَا الصَّدَقات‌ُ لِلفُقَراءِ وَ المَساکِين‌ِ ... الايه توبه آيه 6. مسکين أسوء حالا است از فقير، و اگر تنها ذکر شد مطلق فقرا را شامل ميشود مثل: لِلفُقَراءِ الَّذِين‌َ أُحصِرُوا فِي سَبِيل‌ِ اللّه‌ِ بقره آيه 275. و مثل: لا تَعبُدُون‌َ إِلَّا اللّه‌َ وَ بِالوالِدَين‌ِ إِحساناً وَ ذِي القُربي وَ اليَتامي وَ المَساکِين‌ِ بقره آيه 77.
و اينکه اطعام طعام بمسکين شد اول بود.
وَ يَتِيماً يتيم طفلي را گويند که بحد بلوغ نرسيده پدرش با والدينش وفات کرده باشند مثل اينکه پيغمبر اکرم مادرش پس از ولادتش از دنيا رفت و پدرش قبل الولاده و جدش عبد المطلب چهار ساله بود که حضرت أبي طالب و فاطمه بنت اسد او را پرستاري ميکردند و معروف بود به يتيم ابي طالب و اينکه اطعام شده دوم بوده.
وَ أَسِيراً اسير از کفار که در جهاد ميگرفتند و اينکه در شب سوم بود بشرح مذکور