اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِنَّما نُطعِمُکُم لِوَجه‌ِ اللّه‌ِ لا نُرِيدُ مِنکُم جَزاءً وَ لا شُکُوراً «9»
جز اينکه نيست که ما اطعام ميکنيم شما را قربة الي اللّه اراده نداريم از شما که عوضي و جزائي بما دهيد يا شکرگزار ما باشيد. اينکه خطاب نه بمسکين و يتيم و اسير
جلد 17 - صفحه 320
باشد بلکه در نيت و قصد آنها اينکه بوده خداوند بلسان خطاب بيان فرموده يعني آن موقع که بآنها اطعام ميکردند توقع جزا و شکرگزاري از آنها نداشتند و غرض از اطعام آنها جز رضا و خشنودي خدا و قربت و خلوص نبوده که مفاد:
إِنَّما نُطعِمُکُم لِوَجه‌ِ اللّه‌ِ است لا نُرِيدُ مِنکُم جَزاءً و لو اينکه بر آنها لازم است که تلافي بقدر وسع خود بکنند و لو بدعاء خير يا اطاعت آنها يا تواضع و فروتني نسبت بآنها که ميفرمايد: هَل جَزاءُ الإِحسان‌ِ إِلَّا الإِحسان‌ُ الرحمن آيه 60. حتي در سلام بايد رد سلام بهتر و نيکوتر بکند که ميفرمايد: إِذا حُيِّيتُم بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحسَن‌َ مِنها أَو رُدُّوها نساء آيه 88.
وَ لا شُکُوراً و لو بايد شکرگزار باشند که ميفرمايد:
من لم يشکر المخلوق لم يشکر الخالق
به اينکه قدردان باشند و در مقام تمجيد و تعريف و پاس احسان آنها برآيند لکن غرض آنها اينکه جزا و شکور نبوده و فقط خالصا لوجه اللّه بوده.