تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّما نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْکُمْ جَزاءً وَ لا شُکُوراً «9»
«1» منهج الصادقين، جلد 10، صفحات 98 و 99.
جلد 13 - صفحه 414
إِنَّما نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ: جز اين نيست که مى‌خورانيم شما را اى اهل استحقاق، اين طعامها براى طلب رضاى خدا، لا نُرِيدُ مِنْکُمْ: نمى‌خواهيم از شما، جَزاءً وَ لا شُکُوراً: پاداشى و مکافاتى و نه شکرگزارى بر آن، چه در احسان، منت نهادن و توقع جزا کردن، ثواب را بکاهد و نقص نمايد.
تنبيه: آيات شريفه، دستور و سرمشق بزرگى است براى کسانى که بخواهند مقام عالى و قرب سبحانى را دريابند به اطعام براى رضاى خدا، و لذا حضرت صادق عليه السّلام فرمايد: اين آيه جارى است در حق هر مؤمنى که اطعام نمايد بر مسکين و يتيم و اسير براى رضاى خدا.
ابو سعيد خدرى از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت نمود: هيچ مسلمى مسلمان گرسنه را طعام ندهد، مگر آنکه حق تعالى او را از ميوه‌هاى بهشت اطعام نمايد. و هيچ مسلمى مسلمان برهنه را نپوشاند، مگر آنکه خدا از جامه‌هاى سبز بهشتى او را بپوشاند. و هيچ مسلمى مسلمان تشنه را سيراب نکند، مگر آنکه خداى تعالى او را از رحيق مختوم سيراب فرمايد. «1» تتمه: در مجالس نقل نموده که بعد از دعاى پيغمبر، جبرئيل نازل، و با او طبقى از طلا مرصّع بالدّر و ياقوت، مملو از ثريد و گوشت مجزّا شده، از استخوان بوى مشک و کافور از آن ساطع بود. پس نشستند اهل بيت، و تناول نمودند تا سير شدند و کم نيامد از آن يک لقمه. و حضرت حسين عليه السّلام بيرون آمد و با او گوشتى بود، يهوديه ندا کرد: يا اهل بيت الجوع، از کجاست اين قطعه، مرا اطعام فرما. حضرت دست دراز نمود که او را بدهد. جبرئيل نازل، و از دست او گرفت و طبق را به آسمان برد. حضرت فرمود: اگر اراده نکرده بود حضرت حسين عليه السّلام اطعام جاريه را، هرآينه واگذاشته بود آن طبق در اهل بيت مى‌خوردند تا روز قيامت. قضيه اطعام اهل بيت، شب بيست و پنجم ذى حجه، و نزول سوره هل اتى روز بيست و پنجم نازل شد.
«1» منهج الصادقين، جلد 10، صفحه 103.
جلد 13 - صفحه 415