اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِذا رَأَيت‌َ ثَم‌َّ رَأَيت‌َ نَعِيماً وَ مُلکاً کَبِيراً «20»
و زماني که ديدي آنجايي که ديدي نعمت بسياري و ملک بزرگي را.
وَ إِذا رَأَيت‌َ موقعي که وارد بهشت ميشوي و مشاهده ميکني.
ثَم‌َّ مفتوحة الفاء است يعني ثاء ثم زبر دارد بمعني در بهشت ميبيني او رَأَيت‌َ چه ميبيني نَعِيماً نعمتهاي فراوان باقيه ثابته با دوام هر نوع نعمت از مأکولات و مشروبات و ملبوسات و فواکه و قصور و فروش و حور و غلمان الي ما شاء اللّه.
وَ مُلکاً کَبِيراً سلطنت بسيار دامنه‌دار از حيث مملکت آن قدر وسعت دارد که گفتند: پست‌ترين اهل بهشت بقدري توسعه دارد بمقدار مسير هزار سال و چشمش آن قدر تيز است که آخر مملکتش را ميبيند چنانچه اول آن را بيند، و از حيث رياست ملائکه داخل مملکت او نميشوند، بدون اذن او با اينکه ملائکه بر انبياء نازل ميشدند بدون اذن فقط در حديث کساء دارد که جبرئيل با اينکه از رب جليل استيذان کرده بود عرض کرد: فهل تأذن لي يا رسول اللّه در دخول زير کساء و گمان ميکنيم بر احترام صديقه طاهرة باشد، و از حيث دوام سلطنت الي الابد هميشه مخلد هستند که از ضروريات دين و نصوص قرآن مجيد مسأله خلود است. نميدانم مثنوي چه ميگويد که ميگويد:
پس عدم کردم عدم چون ارغنون || گويدم انا اليه راجعون
که غرضش القاء ماهيات و صرف وجود شدن العياذ باللّه.