1- محبّت و دلبستگى به دنيا، سرچشمه گناه و کفر و از نشانههاى گناه پيشگان است. لا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِماً أَوْ کَفُوراً ... إِنَّ هؤُلاءِ يُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ
2- دنيا، زودگذر و ناپايدار است. «الْعاجِلَةَ»
3- دنياگرايى و آخرت گريزى، زمينه گناه پيشگى است. آثِماً ... يُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ وَ يَذَرُونَ وَراءَهُمْ يَوْماً ثَقِيلًا
4- قيامت، روزى بسيار سخت و سنگين است. «يَوْماً ثَقِيلًا»
5- توجه به زودگذر بودن دنيا و سختى و سنگينى روز قيامت، از عواملى است که مىتواند محبّت انسان را از دنيا کم کند. الْعاجِلَةَ ... يَوْماً ثَقِيلًا
«1». تفسير نورالثقلين.
تفسير نور(10جلدى)، ج10، ص: 337