تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بَلى قادِرِينَ عَلى أَنْ نُسَوِّيَ بَنانَهُ «4»
بَلى قادِرِينَ: آرى، جمع کنيم آن را در حالتى که توانا باشيم، عَلى أَنْ نُسَوِّيَ بَنانَهُ: بر آنکه تسويه نمائيم سر انگشتان او را و به همه تأليف کنيم، يعنى سلاميات او را که عبارت است از عروق و اعصاب دست و پا، با وجود
جلد 13 - صفحه 393
کوچکى و لطافت آن جمع کنيم و با هم ملتئم و منضم سازيم، چه جاى استخوانهاى بزرگ.
برهان: پس از ثبوت تعلق قدرت در بدو خلقت انسانى به کيفيت خاصه بدون ماده و مدّه، ثابت شود به اينکه اين، ممکن بذاته، مقدور قدرت قادر على الاطلاق است؛ پس اعاده ايجاد مرتبه ثانيه بالنسبه به همان اشياء، اولى و اسهل و اقدر باشد. منکر معاد، استبعاد نمايد عود استخوانها را؛ حق تعالى در جواب رفع استبعاد فرمايد: بلکه ما قادريم بر آنکه سر انگشتان که رقيق و لطيف است برگردانيم، چه برسد به استخوانهاى غليظ و ضخيم.