تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بَلِ الْإِنْسانُ عَلى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ «14»
بَلِ الْإِنْسانُ: «اضراب است از آگاهى» يعنى نه چنان است که آدمى محتاج آگاهى باشد، بلکه هر انسانى، عَلى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ: بر نفس خود حجت بينه است، يعنى شاهد است بر افعال و اقوال خود، يا صاحب بصيرت و بينائى است نسبت به خود. مراد آنکه عالم است به کردار خود، پس احتياج به آگاهى نباشد.