تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لِلْمُطَلَّقاتِ مَتاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ (241)
شأن نزول: در منهج- مروى است چون حق تعالى امر بهره دادن به زنان را نازل فرمود، بعضى به گمان اينکه تبرع باشد نه واجب، ترک آن مى‌کردند. به جهت تأکيد آيه شريفه نازل شد: «1» وَ لِلْمُطَلَّقاتِ: و براى زنان مطلقه مدخوله است، مَتاعٌ بِالْمَعْرُوفِ:
متاعى که بهره‌ور شوند از شما به طريق نيکو و توسط در افراط و تفريط با ملاحظه احوال شوهر در غنا و فقر و توسط. حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ: اين بهره دادن شما به زنان حق و ثابت است از جانب خدا پرهيزکاران از شرک که همه مسلمانانند. يا مراد مؤمنانى هستند که اجتناب ميکنند به جهت ترس عقاب. نزد بعضى مراد به متاع نفقه عده رجعيه باشد، پس تکرار نباشد.
لکن نزد اماميه اين آيه منسوخ است به نصف مهر، هرگاه ثابت شود که آيه «فَنِصْفُ ما فَرَضْتُمْ» بعد از آيه مذکور نازل شده. و اگر عکس باشد، ناسخ اين آيه خواهد بود، زيرا نزد ما بهره دادن به زن واجب نيست مگر براى مطلقه مدخوله را مهر المثل، و اگر غير مدخوله و مفروضة المهر باشد، نصف مهر، و اگر مفروضة المهر مدخوله باشد، تمام مهر ثابت و هيچ کدام را متاع نيست، پس آيه مخصص باشد.