نکته‌های تفسیر نور

اين سوره با سوگند به قيامت شروع شد و با قدرت خداوند بر زنده کردن مردگان در قيامت پايان مى‌يابد. کسانى که معاد را انکار مى‌کنند، خداوند را به درستى نشناخته‌اند، زيرا اگر با مردن انسان پرونده او محو شود، حکمت خدا زير سؤال مى‌رود. چنانکه در اين آيه مى‌فرمايد: «أَ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ يُتْرَکَ سُدىً» و در جاى ديگر مى‌فرمايد: «أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناکُمْ عَبَثاً وَ أَنَّکُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ» آيا گمان مى‌بريد ما شما را بيهوده آفريده‌ايم و شما به سوى ما باز نمى‌گرديد؟ اين آيات در ابتدا به حکمت الهى در برپاکردن قيامت اشاره مى‌کند و سپس به قدرت خداوند در آفرينش انسان که بيانگر امکان دوباره آفريدن اوست. البتّه خداوند نمونه‌هاى ديگرى از قدرت خود در مورد بازآفريدن را به دست پيامبرانش در اين دنيا نشان داده است: حضرت عيسى عليه السلام با دميدن در دو پرنده‌اى که از گل درست کرده بود، آن را زنده کرد. حضرت ابراهيم عليه السلام با صدا زدن پرنده‌هايى که گوشت آنها درهم کوبيده و مخلوط شده بود، آنها را دوباره زنده کرد. هفتاد نفرى که همراه حضرت موسى عليه السلام به کوه طور آمدند و زمانى که خداوند در کوه تجلّى کرد مردند، خداوند متعال دوباره آنها را زنده کرد.