پیام‌های تفسیر نور

1- خلافکار براى کار خود توجيه تراشى مى‌کند. تَوَلَّوْا عَنْهُ وَ قالُوا ... 2- لجاجت، هم انسان را در عمل منحرف مى‌کند «تَوَلَّوْا» و هم در گفتار. «مُعَلَّمٌ مَجْنُونٌ» 3- مشرکان، تعاليم انبيا را برگرفته از تعاليم جنّيان مى‌دانستند. «قالُوا مُعَلَّمٌ مَجْنُونٌ» 4- خداوند بارها ناله‌ها را پاسخ و خطرها را برطرف کرده است. «إِنَّا کاشِفُوا الْعَذابِ» 5- گنهکار، هرگاه قهر الهى را مشاهده کند مى‌گويد: ايمان آوردم. «إِنَّا مُؤْمِنُونَ» ولى همين که خطر بر طرف شد بر مى‌گردد. «إِنَّکُمْ عائِدُونَ» 6- انسان فراموشکار است، چند روزى از قهر خدا نگذشته باز به خلافکارى بر مى‌گردد. «قَلِيلًا إِنَّکُمْ عائِدُونَ» 7- خداوند سرچشمه رحمت است، ولى در مواردى قهر سخت دارد. کسانى که وحى را به بازى بگيرند، گرفتار قهر شديد خواهند شد. «الْبَطْشَةَ الْکُبْرى‌» 8- خداوند حامى انبياست. از کسانى که پيامبر را جنّ زده و تعليم ديده خواندند، انتقام مى‌گيرد. «إِنَّا مُنْتَقِمُونَ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌8، ص: 494