تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْکُبْرى إِنَّا مُنْتَقِمُونَ «16»
پس به جهت زيادتى تهديد ايشان فرمايد که ما انتقام کشيم از ايشان:
يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْکُبْرى: در روزى که بگيريم آنها را گرفتن بزرگ به عذاب آتش يعنى روز قيامت، إِنَّا مُنْتَقِمُونَ: بدرستى که ما امروز انتقام
جلد 12 - صفحه 16
کشنده‌ايم از ايشان. به قول اول معنى آنکه چون خداى تعالى قحط و غلا «1» را از ايشان رفع نمود وعده خود را بجا نياورده در کفر اصرار نمودند، اين آيه نازل شد که چگونه و به چه نوع ايشان را تذکر باشد به اين عذاب قحط و حال آنکه پيغمبر به ايشان آمد با معجزات باهرات و اصلا در آن تأمل ننمودند و ايمان نياوردند.
جمعى گفتند معلمى به او تعليم قرآن نمايد، و جمعى گفتند مجنون است، و با وجود اين همه در زمان اندک بقاياى عمر آنها بود تا روز بدر کشف عذاب نموديم باز به کفر برگشتند. پس بر سبيل تهديد فرمايد: بدرستى که شما باز گردندگانيد به کفر، ياد کنيد آن روز را که بگيريم شما را گرفتنى سخت و ما انتقام کشنده‌ايم شما را در آن روز.