1- گرچه انسان داراى اختيار است: «فَمَنْ شاءَ ذَکَرَهُ» امّا خواست او به تنهايى کافى نيست و تا خدا نخواهد چيزى واقع نمى‌شود. «وَ ما يَذْکُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ»
2- پند گرفتن از تذکّرات الهى جز با توفيق الهى ميسر نمى‌شود. «وَ ما يَذْکُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ»
3- کفّار لجوج و سرسخت به هيچ قيمتى ايمان نمى‌آورند، جز آن که خداوند بخواهد و آنان را مجبور کند (که خداوند هم چنين نمى‌کند). «وَ ما يَذْکُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ»
4- تنها خداوند، سزاوار آن است که از او پروا کنيم و اگر خلافى انجام داديم، فقط اوست که مى‌تواند ما را عفو کند و ببخشد. «هُوَ أَهْلُ التَّقْوى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ»
«والحمدللّه ربّ العالمين»
جلد 10 - صفحه 302
سوره قيامت
اين سوره چهل آيه دارد و در مکّه نازل شده است.
نام آن برگرفته از آيه اول است و به معناى رستاخيز مى‌باشد.
محور مطالب اين سوره چنانکه از نامش پيداست، موضوع معاد و روز قيامت مى‌باشد. ابتدا حوادث سخت و سهمگين پايان اين جهان مطرح شده و سپس چهره‌هاى شادمان و غمگين نيکوکاران و بدکاران آمده است.
ادامه سوره، حالات انسان در هنگام جان دادن و مرگ را بيان کرده و با اشاره‌اى به آفرينش انسان از قطره‌اى آب پست، که نشانه قدرت خداوند بر آفرينش دوباره انسان است، پايان مى‌يابد.
البتّه چهار آيه ميانى سوره، در مورد قرآن و نحوه نزول و قرائت آن است.
در روايات براى کسى که به قرائت اين سوره مداومت داشته و نسبت به آن عامل باشد، عبور بر صراط و حضور در قيامت با چهره‌اى بشّاش و خندان تضمين شده است.
جلد 10 - صفحه 303
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان