تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّ لَکَ فِي النَّهارِ سَبْحاً طَوِيلاً «7»
بعد از آن بيان تعليل فرمايد:
إِنَّ لَکَ فِي النَّهارِ: بدرستى که مر تو را در روز، سَبْحاً طَوِيلًا: آمد و شد دراز در مهمات و تصرف در امور خلق و اشتغال به دعوت و تعليم فرائض و اصلاح معيشت خود و عيال است. پس در شبها توجه به اداى عبادت اولى باشد، زيرا مناجات با قاضى الحاجات، مستدعى است فراغت از جميع جهات را.