تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اذْکُرِ اسْمَ رَبِّکَ وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلاً «8»
وَ اذْکُرِ اسْمَ رَبِّکَ: و ياد کن نام پروردگار خود را و به اسماى حسنى او را بخوان، و در شب و روز مداومت نما به تسبيح و تهليل و تحميد و نماز و قرائت و دراست علم و غير آن از اقسام طاعات. اين دليل است بر جواز دعا در جميع حالات در نماز و غير آن براى دين و دنيا و براى جميع مؤمنين و مؤمنات. وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًا: و منقطع شو از جميع خلقان و توجه کن به سوى خدا به طاعت و عبادت انقطاعى کامل، يعنى نفس خود را از انديشه ما سوى مجرد ساز و بالکليه به وجهه قلب، متوجه به او نما. از حضرت باقر و صادق عليهما السّلام: مراد تبتيل در اينجا برداشتن دست است در نماز که قنوت باشد.