تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ طَعاماً ذا غُصَّةٍ وَ عَذاباً أَلِيماً «13»
وَ طَعاماً ذا غُصَّةٍ: و غذائى با صفت گلو گرفتن در حلق، نه فرو رود و نه بيرون آيد، به جهت خشونت و شدت که آن ضريع و زقوم و غسلين و غساق است. وَ عَذاباً أَلِيماً: و عذابى دردناک غير از اين عذابها. و چون عذابى چنين براى آنها مهيا ساخته‌ايم، پس ايشان را به من واگذار.
طبرسى- از عبد اللّه عمر روايت نموده که حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از قارى استماع اين آيه نمود، بيهوش شده بيفتاد. «1» حضرت امير المؤمنين عليه السّلام را درد دندان بى‌طاقت نمود، فرمود: بار خدايا يک پاره استخوان را اين همه درد مى‌توانى آفريد، پس عذاب «إِنَّ لَدَيْنا أَنْکالًا وَ جَحِيماً» در چه مرتبه خواهد بود؟ «2»