تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ أَنَّهُ تَعالى‌ جَدُّ رَبِّنا مَا اتَّخَذَ صاحِبَةً وَ لا وَلَداً «3» وَ أَنَّهُ تَعالى‌: و بدرستى که بلند و برتر است، جَدُّ رَبِّنا: عظمت و جلال پروردگار ما، از مجانست مخلوقات و مشابهت ممکنات در ذات و صفات، و بزرگ است سلطنت و غناى او، مَا اتَّخَذَ صاحِبَةً وَ لا وَلَداً: فرانگرفت هيچ مصاحبى، چنانکه بنى مسيح گويند، و نه فرزندى را چنانچه يهود و نصارى گويند. حضرت صادق عليه السّلام فرمايد: نيست براى خدا جد که به معنى بخت و دولت است، زيرا از صفات ممکنات است. بلکه به جهالت خود اين را بر او اطلاق کردند. و حق تعالى به همان طريق که گفته‌اند، براى پيغمبر حکايت فرمايد.