1- مکان‌هاى عبادت براى خداست. «أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ»
2- هفت موضعى که هنگام سجده بر زمين نهاده مى‌شود مخصوص خداست و سجده براى غير خدا ممنوع است. «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ»
3- جايى که به قصد مسجد ساخته شد و در آن نماز خوانده شد، احکام ويژه‌اى پيدا مى‌کند. «وَ أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً»
4- از نظر قرآن، برخى مکان‌ها مى‌تواند قداست مخصوص داشته باشد. أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا ...
5- احدى را در کنار خدا و هم رديف خدا نخوانيد. «فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً»
«1». موارد 10 تا 15 بر اساس رواياتى است که در ميزان الحکمه باب مسجد آمده است.
«2». نساء، 43.
«3». وسائل الشيعه، کتاب حدود، حدّ سرقت.
جلد 10 - صفحه 256
6- بندگى خدا، مقدمه تمام کمالات و رسالت‌هاست. «قامَ عَبْدُ اللَّهِ» (عنوان «عَبْدُ اللَّهِ» را خداوند به پيامبر عطاکرد.)
7- عبادت خداوند، نياز به قيام و انگيزه و نشاط وتصميم دارد. «قامَ عَبْدُ اللَّهِ»
8- در برابر پندارهاى باطل، بايد با صراحت اعلام موضع کرد. «قُلْ إِنَّما أَدْعُوا رَبِّي»
9- دعايى ارزش دارد که خالصانه باشد. «أَدْعُوا رَبِّي وَ لا أُشْرِکُ بِهِ أَحَداً»
10- کسى که ديگران را به اخلاص فرا مى‌خواند بايد خودش مخلص باشد. فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً ... إِنَّما أَدْعُوا رَبِّي وَ لا أُشْرِکُ بِهِ أَحَداً
11- در کنار توحيد، نفى شرک لازم است. «أَدْعُوا رَبِّي وَ لا أُشْرِکُ بِهِ أَحَداً»
12- سود واقعى در گرو هدايت است و کسى که راه رشد را نپذيرد ضرر کرده است. آرى در برابر رشد چيزى جز ضرر نيست. «ضَرًّا وَ لا رَشَداً»