تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَمَّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْکافِرِينَ (250)
وَ لَمَّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ: و زمانى که مؤمنان صادق الايمان
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 445
ظاهر و آشکارا شدند، صف مقاتله با جالوت و لشگرش را آراستند، ملتجى به خداوند سبحان و امداد طلبيدند در ثبات قدم در معرکه جهاد و طلب يارى نمودند متفق الکلمه: قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً: گفتند پروردگارا فرو ريز بر دلهاى ما بردبارى و شکيبائى تا تحمل مشقات و صدمات حرب را نمائيم. وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا: و ثابت بدار قدمهاى ما را در ميدان جنگ به توفيق و تأئيد و تقويت از جانب خود. وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْکافِرِينَ: و نصرت فرما ما را بر قوم کافران که اقرار بوحدانيت تو ننمودند.
تبصره: در اين کلام ترتيب بليغى است، زيرا اول سؤال نمودند از عطاى صبر که ملاک امر و معظم آنست، و بعد طلب ثبات قدم در مشقات حرب که مسبب از آن، و آنگاه نصرت خواستند بر دشمنان که مترتب است بر صبر و ثبات در ميدان حرب؛ و حق تعالى به سبب خلوص نيت و صدق، دعاى ايشان را مستجاب و صبر و ثبات و نصرت هر سه را مرحمت فرمود.