اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قُل إِنِّي لَن يُجِيرَنِي مِن‌َ اللّه‌ِ أَحَدٌ وَ لَن أَجِدَ مِن دُونِه‌ِ مُلتَحَداً «22»
بفرما بدرستي که من هرگز پناه نميدهد مرا از تقديرات الهي احدي و هرگز نمييابم از غير خداي متعال پناهگاهي.
انسان دو نحو بلا و مصيبت و ضرر باو متوجه ميشود يکي آنکه از جانب حق است احدي قدرت بر جلوگيري از آنها ندارد که مفاد:
قُل إِنِّي لَن يُجِيرَنِي مِن‌َ اللّه‌ِ أَحَدٌ ديگر اذيت و آزاري که از طرف دشمن باو متوجه ميشود پناهگاهي جز خدا ندارد و خداوند قدرت دارد جلوگيري کند، گفتند که: خدمت امير المؤمنين (ع) عرض کردند که: افلاطون حکيم گفته: (الافلاک قسي
جلد 17 - صفحه 241
و الحوادث سهام و الانسان هدف و الرامي هو اللّه فاين المفر)!- حضرت فرمود:
فَفِرُّوا إِلَي اللّه‌ِ
الذاريات آيه 50 که مفاد:
وَ لَن أَجِدَ مِن دُونِه‌ِ مُلتَحَداً است لحد حرز است که انسان چيزهايي که ميخواهد نگهداري کند در جعبه يا صندوق يا در بيت مقفل يا در کيف بسته نگاه ميدارد که از خطرات مصون و محفوظ بماند و در باب سرقت که ميفرمايد: وَ السّارِق‌ُ وَ السّارِقَةُ فَاقطَعُوا أَيدِيَهُما جَزاءً بِما کَسَبا نَکالًا مِن‌َ اللّه‌ِ وَ اللّه‌ُ عَزِيزٌ حَکِيم‌ٌ مائده آيه 42.
گفتند شرايطي دارد يکي آنکه بحد نصاب باشد، دوم اينکه از حرز باشد، سوم آنکه قبل از ثبوت توبه نکرده باشد. حرز انسان خدا است که بنده را در کنف خود حفظ فرمايد: قُل مَن بِيَدِه‌ِ مَلَکُوت‌ُ کُل‌ِّ شَي‌ءٍ وَ هُوَ يُجِيرُ وَ لا يُجارُ عَلَيه‌ِ إِن کُنتُم تَعلَمُون‌َ مؤمنون آيه 90.