تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا يَغُوثَ وَ يَعُوقَ وَ نَسْراً «23»
وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ: و گفتند: دست باز مداريد از عبادت خدايان خود، وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً: و مگذاريد بت «ودّ» را که بتى بود به صورت مردى و نه «سواع» را که بتى به صورت زنى بود، وَ لا يَغُوثَ وَ يَعُوقَ وَ نَسْراً: و نه «يغوث» که به صورت شير، و «يعوق» شکل اسب، و «نسر» که صورت کرکسى بود. اشهر آنست که اينها صورت پنج مرد صالحى بودند که اعتقاد تمام به آنها داشتند. فوت نمودند، متأثر شدند. ابليس گفت: صورت آنها را بسازيد تا باعث کثرت عبادت شما شود. ايشان پنج پيکر را از سنگ و چوب ساخته، تعظيم مى‌نمودند و در عبادت جهد کردند تا مردند. بعد از آن، ابليس اولادان ايشان را گفت: پدران شما اينها را مى‌پرستيدند، شما هم اقتدا کنيد؛ و به پرستش آنان مشغول شدند. طوفان که واقع شد، اصنام به زير خاک پنهان، و بعد از طوفان، ابليس آنها را بيرون آورد، باز بت‌پرستى رواج شد.