اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ قال‌َ نُوح‌ٌ رَب‌ِّ لا تَذَر عَلَي الأَرض‌ِ مِن‌َ الکافِرِين‌َ دَيّاراً «26» إِنَّک‌َ إِن تَذَرهُم يُضِلُّوا عِبادَک‌َ وَ لا يَلِدُوا إِلاّ فاجِراً کَفّاراً «27»
و گفت نوح (ع) پروردگار من وانگذار بر روي زمين از کافرين کسي را که احدي از آنها باقي نباشد محققا اگر آنها را واگذاري گمراه ميکنند اينکه قليل بندگان تو را که ايمان آورده‌اند و زايش نميکنند مگر فاجر فاسق کافر را.
چون حضرت نوح ديد که اينها ديگر قابليت هدايت ندارند و در نسل آنها و لو هفتاد پشت مؤمن بوجود نميآيد عرض کرد:
وَ قال‌َ نُوح‌ٌ رَب‌ِّ لا تَذَر عَلَي الأَرض‌ِ مِن‌َ الکافِرِين‌َ دَيّاراً ديار از ماده دار و ديار است که در او دور ميزنند يعني احدي را که دور زند باقي نماند، اشاره بهلاکت تمام کفار است که يک نفر از آنها باقي نماند، سپس علت هلاکت آنها و عدم بقاي احدي از آنها را بيان ميکند:
إِنَّک‌َ إِن تَذَرهُم يُضِلُّوا عِبادَک‌َ وَ لا يَلِدُوا إِلّا فاجِراً کَفّاراً دو جهت دارد يکي
جلد 17 - صفحه 219
آنکه اينکه عده قليلي از ضعفاء که بنوح ايمان آورده بودند اينها اذيت بآنها و اغوا و تهديد آنها و اضلال ميکنند و ديگر يک مؤمن باللّه روي زمين باقي نميماند، و جهت دوم اينکه در نسل آنها تا قيامت مؤمني بوجود نميآيد و اينکه جهت را حضرت نوح از فرمايش خداي متعال استفاده کرده بود که خطاب رسيد بحضرت نوح (ع):
وَ أُوحِي‌َ إِلي نُوح‌ٍ أَنَّه‌ُ لَن يُؤمِن‌َ مِن قَومِک‌َ إِلّا مَن قَد آمَن‌َ فَلا تَبتَئِس بِما کانُوا يَفعَلُون‌َ هود آيه 38. که لن براي نفي تأبيد است که حتي در نسل آنها هم نيست احدي ايمان بياورد.