1- دست خدا در نوع عذاب باز است. قوم ثمود را با آتش صاعقه و قوم عاد را با باد سرد هلاک مى‌کند. «بِرِيحٍ صَرْصَرٍ»
2- آثار پديده‌هاى هستى به دست خداست. باد، يک بار سبب حرکت کشتى‌ها و ابرها و نزول باران مى‌شود و يک بار وسيله هلاکت. «بِرِيحٍ صَرْصَرٍ»
3- عذابهاى الهى گاهى دفعى است و گاهى تدريجى. «سَبْعَ لَيالٍ وَ ثَمانِيَةَ أَيَّامٍ»
4- تنومندى و نيرومندى مانع هلاکت نيست. اگر قامت و بلندى انسان مثل درخت خرما باشد، در برابر قهر الهى به زمين مى‌افتد. «أَعْجازُ نَخْلٍ خاوِيَةٍ»
جلد 10 - صفحه 197
5- کيفرها يکسان نيستند، گاهى به کلى محو کننده‌اند: «فَجَعَلَهُمْ کَعَصْفٍ مَأْکُولٍ» ولى گاهى جسم مى‌ماند. «أَعْجازُ نَخْلٍ خاوِيَةٍ»