1- نفخ در صور، از امور حتمى است. «فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ»
2- متلاشى شدن نظام موجود، از طريق صداى رعد آساست. نُفِخَ فِي الصُّورِ ...
فَدُکَّتا
3- زمين از مدار حرکت خود خارج، کوهها از جايگاه خود کنده و در يک برخورد در هم کوبيده مىشوند. «وَ حُمِلَتِ الْأَرْضُ وَ الْجِبالُ فَدُکَّتا»
4- فروپاشى کوهها با شدّت و سرعت خواهد بود. «دَکَّةً واحِدَةً»
5- واقعه مهم، قيامت است و هر واقعه ديگر نسبت به آن ناچيز است. «وَقَعَتِ الْواقِعَةُ»
6- پايان آسمان محکم، «سَبْعاً شِداداً» سستى است. «فَهِيَ يَوْمَئِذٍ واهِيَةٌ»
7- گرچه در قيامت نظام موجود بهم مىخورد ولى نظام ديگرى حاکم مىشود، نظامى که با حضور فرشتگان برپا مىشود. «وَ الْمَلَکُ عَلى أَرْجائِها وَ يَحْمِلُ عَرْشَ
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». تفسير نورالثقلين.
جلد 10 - صفحه 200
رَبِّکَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمانِيَةٌ»
8- تمام ابعاد پنهان شخصيّت انسان در قيامت به نمايش گذاشته مىشود و شخصيّت واقعى انسان، خوبىها و بدىها، افکار و انگيزهها، نقصها و کمالات، کشف و عرضه مىشود. «لا تَخْفى مِنْکُمْ خافِيَةٌ»