اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
الَّذِين‌َ يَظُنُّون‌َ أَنَّهُم مُلاقُوا رَبِّهِم وَ أَنَّهُم إِلَيه‌ِ راجِعُون‌َ (46)
«کساني که ميدانند که پروردگارشان را ملاقات کننده‌اند و اينکه بسوي او باز ميگردند».
«الّذين» صفت خاشعين است و يظنون بمعني يوقنون ميباشد چنانچه در اخبار تصريح شده در تفسير برهان از صدوق ره از امير المؤمنين عليه السّلام روايت کرده که فرمود «
يعني يوقنون انهم يبعثون و يحشرون و يحاسبون و يجزون بالثواب و العقاب و الظن هاهنا اليقين
» و از تفسير عياشي از علي عليه السّلام روايت کرده «
يوقنون انهم مبعوثون، و الظن منهم يقين
» و از تفسير علي بن ابراهيم قمي ره که فرمود «الظن‌ّ في کتاب اللّه علي وجهين فمنه ظن‌ّ يقين و منه ظن‌ّ شک و في
1- سوره توبه آيه 24
2- سوره جمعه آيه 10
3- سوره توبه آيه 63
جلد 2 - صفحه 22
هذا الموضع يقين و انّما الشک قوله إِن نَظُن‌ُّ إِلّا ظَنًّا وَ ما نَحن‌ُ بِمُستَيقِنِين‌َ«1» و ملاقات پروردگار و رجوع باو، ملاقات رحمت و مثوبات او و دخول بهشت و رسيدن بآن چيزهايي است که خداوند براي مؤمنين مقرّر داشته چنانچه در حديث مروي از امير المؤمنين عليه السّلام گذشت.