تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُکُوهُ (32)
ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ: پس آنگاه در زنجيرى از آتش، ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً: که طول آن هفتاد ذرع است، فَاسْلُکُوهُ: پس درآوريد او را، يعنى او را محکم بر جسد او بپيچيد تا هيچ حرکت نتواند کند. نزد بعضى از مفسران، هر يک سلسله جداگانه دارند. و نزد بعضى، يک زنجير است که جميع جهنميان در آن سلسله‌اند. و در کيفيت سلوک نيز دو وجه است: يکى آنکه آن زنجير را در گردن او اندازند و او را ملائکه غلاظ و شداد در ميان آتش کشانند. وجه ديگر آنکه: آن سلسله را در حلق او داخل نمايند و او را بکشانند در درياى آتش.
کفاية الموحدين- روايت معتبر است: چون خطاب شود به ملائکه غلاظ و شداد، خُذُوهُ فَغُلُّوهُ؛ به جهت تعظيم اين خطاب، هفتاد هزار ملائکه غلاظ و شداد از جاى خود حرکت نمايند و بگيرند آن کس را، و استخوانهاى او را در هم شکنند، به سلسله آتش کنند و در زمين محشر او را به روى در ميان آتش اندازند. و در خبر است اگر يکى از حلقه‌هاى آن زنجير را به کوههاى عالم نهند، از شدت حرارت آب شود. «1»