اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
إِنَّه‌ُ کان‌َ لا يُؤمِن‌ُ بِاللّه‌ِ العَظِيم‌ِ (33)
محققا او بود که ايمان نياورد بخداي عظيم. عدم ايمان بخدا مجرد انکار وجود او نيست مثل طبيعي دهري لا مذهب بلکه انکار بتوحيد و دعوي شرک را هم شامل ميشود بجميع اقسام شرک ذاتي صفاتي افعالي عبادتي نظري و انکار عدل الهي و انکار صفات کماليه و جماليه و جلاليه و انکار معجزات پيغمبران او و کتابهاي او و احکام او تمام اينها عدم ايمان.
بِاللّه‌ِ العَظِيم‌ِ است. اينکه از حيث اعتقاد و البته کسي که ايمان باللّه نداشته باشد بهيچ امور دينيه معتقد نيست نه بنبوت و امامت و معاد و ضروريات دين و ساير اموري که مدخليت در ايمان دارد، و ملحق باينها است کساني که ببعض از اينکه امور معتقد نباشند حتي بانکار يک ضروري دينيه يا مذهبيه يا يک بدعتي در دين بگذارد که باعث سلب ايمان شود و مصداق آيه شريفه: أَ فَتُؤمِنُون‌َ بِبَعض‌ِ الکِتاب‌ِ وَ تَکفُرُون‌َ بِبَعض‌ٍ- الي قوله تعالي- يُرَدُّون‌َ إِلي أَشَدِّ العَذاب‌ِ بقره آيه 79، و اما از حيث عمل ميفرمايد: