تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ «16»
سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ: زود باشد که نشان کنيم او را به داغ بر بينى که اشرف و اظهر اعضا است. اين کنايه از اذلال و خوارى او، يعنى او را بر وجهى خوار و رسوا سازيم در ميان عالميان، که بر هيچکس پوشيده و پنهان نباشد، چنانچه داغ بر بينى را نتوان پنهان نمود. يا زود باشد که وليد را در قيامت به نشان ذلت و خوارى رسوا سازيم.